উৎসৱৰ আনন্দত মানৱতা হেৰাই নাযাওক - দীপাৱলী
যোৱাকালি গধূলি আমাৰ ঘৰৰ নিচেই ওচৰতে থকা এটা অট্টালিকা মুহূৰ্তৰ ভিতৰতে জুইৰ লেলিহান শিখাই আগুৰি ধৰিছিল। চকুৰ সন্মুখতে এনে এক ভয়ংকৰ অগ্নিকাণ্ডৰ দৃশ্য প্ৰত্যক্ষ কৰাৰ পিছৰে পৰা মনটো স্বাভাৱিকতেই শংকা, বিষাদ আৰু গভীৰ ক্ষোভেৰে ভৰি পৰিছে। সেই ভয়ংকৰ ঘটনাৰ আতংক মাৰ নৌযাওঁতেই কিছু সময়ৰ পিছতে পাঠশালা চহৰৰ কেইবাখনো দোকান অগ্নিকাণ্ডত সম্পূৰ্ণৰূপে জাহ যোৱাৰ খবৰ আহিল।
জুইৰ সেই সংহাৰী ৰূপে নিমিষতে যেন একোটা পৰিয়ালৰ সপোন, আশা-আকাংক্ষা আৰু বছৰ বছৰ ধৰি তিলতিলকৈ গঢ়ি তোলা কষ্টোপাৰ্জিত সম্বলখিনি ছাইত পৰিণত কৰিলে। কাৰোবাৰ বাবে সেয়া হয়তো কেৱল কেইটামান জ্বলি যোৱা ঘৰ বা দোকান, কিন্তু যিসকলৰ জীৱনৰ সাঁচতীয়া সম্পদ, জীৱিকাৰ একমাত্ৰ সম্বল আৰু ভৱিষ্যতৰ সপোন সেই জুইত ভস্মীভূত হ'ল, তেওঁলোকৰ বাবে এই ক্ষতি কিমান গভীৰ আৰু যন্ত্ৰণাদায়ক, সেয়া ভাষাৰে প্ৰকাশ কৰাটো সঁচাকৈয়ে কঠিন।
এনে হৃদয়বিদাৰক দৃশ্য প্ৰত্যক্ষ কৰাৰ পিছত মনত এটা প্ৰশ্নই বাৰে বাৰে উকমুকাই উঠিছে—উৎসৱৰ আনন্দ উদযাপনৰ নামত আমি ইমানখিনি দায়িত্বজ্ঞানহীন কেনেকৈ হ'ব পাৰোঁ? আনৰ জীৱন, নিৰাপত্তা আৰু সম্পত্তিৰ প্ৰতি আমাৰ সামান্যতমো দায়িত্ববোধ নাইনে?
কাৰোবাৰ জীৱনজোৰা কষ্ট, পৰিশ্ৰম আৰু সাঁচতীয়া সপোন নিমিষতে জুইত ভস্মীভূত হৈ যোৱাৰ পিছতো যদি আমাৰ একাংশ লোকৰ আতচবাজীৰ উল্লাস অলপো কমা নাই, তেন্তে সেয়া কেৱল দায়িত্বহীনতা বা অসংযমেই নহয়, ই মানৱীয় সংবেদনশীলতাৰো এক গভীৰ অভাৱ। ফটকা ফুটাই আনন্দ উপভোগ কৰাটো কাৰোবাৰ ব্যক্তিগত পছন্দ হ'ব পাৰে, কিন্তু সেই সাময়িক আনন্দৰ নামত আনৰ জীৱন, নিৰাপত্তা আৰু সম্পত্তি বিপদৰ মুখলৈ ঠেলি দিয়াৰ অধিকাৰ কাৰো নাই। এটা মাত্ৰ অঘটনেই এখন সুখৰ ঘৰলৈ কেনেদৰে গভীৰ অন্ধকাৰ নমাই আনিব পাৰে, সেয়া আজি আমাৰ চকুৰ সন্মুখতে স্পষ্ট হৈ পৰিছে।
আমাৰ চৌপাশে আতচবাজীৰ বিকট শব্দ আৰু পোহৰেৰে পৰিৱেশ মুখৰিত হৈ উঠিলেও আমাৰ ঘৰখনত আজিলৈকে ল'ৰা-ছোৱালীয়ে কেতিয়াও ফটকা ফুটাই দীপাৱলী উদযাপন কৰা নাই। কাৰণ আমি বিশ্বাস কৰোঁ যে উৎসৱৰ প্ৰকৃত আনন্দ আনৰ শান্তি বিঘ্নিত কৰি বা কাৰোবাৰ জীৱন আৰু নিৰাপত্তাৰ প্ৰতি ভাবুকি সৃষ্টি কৰি কেতিয়াও লাভ কৰিব নোৱাৰি। সৰুৰে পৰাই সন্তানক এই কথাবোৰ বুজাই আহিছোঁ আৰু সৌভাগ্যক্ৰমে সিহঁতেও আমাৰ এই চিন্তাধাৰাক সন্মান জনাই মানি আহিছে। আমি বিচাৰোঁ, সিহঁতে কেৱল উৎসৱ উদযাপন কৰিবলৈয়ে নহয়, আনৰ সুখ-দুখ আৰু নিৰাপত্তাৰ প্ৰতিও দায়িত্বশীল হ'বলৈ শিকক।
আমি বাৰু অলপ সচেতন, সংযমী আৰু সংবেদনশীল হ'ব নোৱাৰোঁনে? আনৰ জীৱনলৈ বিপদ নমাই বা নিজৰ আৰু আনৰ ক্ষতি সাধন কৰি উৎসৱৰ আনন্দ উপভোগ কৰাৰ যুক্তি ক'ত? উৎসৱ কেৱল নিজৰ আনন্দৰ বাবে নহয়, ই সকলোৰে মাজত মৰম, সম্প্ৰীতি, সহমৰ্মিতা আৰু ভাতৃত্ববোধ বিলাই দিয়াৰ এক সুন্দৰ উপলক্ষ।
আহক, উৎসৱৰ আনন্দত মানৱতা হেৰুৱাই নেপেলাওঁ। আতচবাজীৰ ক্ষণস্থায়ী পোহৰতকৈ মানৱতাৰ চিৰস্থায়ী পোহৰক অধিক গুৰুত্ব দিওঁ। কাৰণ আমাৰ সামান্য অসাৱধানতাই আন এটা পৰিয়ালৰ গোটেই জীৱনটো অন্ধকাৰ কৰি তুলিব পাৰে।
পোহৰৰ উৎসৱ পোহৰ হৈয়েই থাকক, কাৰোবাৰ জীৱনলৈ অন্ধকাৰ নমাই অনাৰ কাৰণ নহওক। আহক, আতচবাজীৰ শব্দৰে নহয়, মানৱতা, মৰম আৰু সহানুভূতিৰ পোহৰেৰে দীপাৱলী উদযাপন কৰোঁ।
মূল কথাখিনিৰ বাবে এটা শক্তিশালী শেষ বাক্য:
"আনন্দ উদযাপন কৰোঁ আহক, কিন্তু কাৰোবাৰ চকুপানীৰ কাৰণ হৈ নহয়। পোহৰৰ উৎসৱত আনৰ জীৱনলৈ আন্ধাৰ নমাই অনাৰ অধিকাৰ আমাৰ কাৰো নাই। আহক, আতচবাজীৰ শব্দত নহয়, মানৱতাৰ পোহৰেৰে দীপাৱলী উদযাপন কৰোঁ।"
এটা কথা মনত ৰাখিব: উৎসৱৰ প্ৰকৃত সৌন্দৰ্য আতচবাজীৰ পোহৰত নহয়, ইজনে সিজনৰ প্ৰতি থকা মৰম, সহানুভূতি আৰু নিৰাপত্তাৰ মাজতহে নিহিত হৈ থাকে। ❤️
